EU Blue Card: voorwaarden, salarisdrempels en hoe u deze aanvraagt in 2026

Wat is de EU Blue Card?

De EU Blue Card is een verblijfsvergunning, gemarkeerd als "EU Blue Card", die een hoogopgeleide werknemer van buiten de EU in staat stelt om in het land waar de vergunning is afgegeven te wonen en te werken. Deze vergunning is bedoeld voor betaald werk in een gespecialiseerde functie, waarbij de houder als werknemer beschermd wordt onder de arbeidswetgeving van dat land.

Het hele systeem is gebaseerd op één EU-wet: de Blue Card-richtlijn, formeel Richtlijn (EU) 2021/1883. De herziene richtlijn verving de oudere versie uit 2009, en EU-landen hadden tot 18-11-2023 de tijd om deze in hun nationale wetgeving op te nemen. Hoewel de regels op EU-niveau zijn geharmoniseerd, wordt de Europese Blue Card aangevraagd en afgegeven door de nationale immigratieautoriteit van het land waar u zult werken.

De term zelf is bedacht om aan te sluiten bij de Amerikaanse Green Card: de kleur blauw komt van de EU-vlag. De vergelijking is handig voor het kernidee (een route voor gespecialiseerde werknemers naar de EU), maar misleidend wat betreft de werking. De Green Card is permanent en federaal. De Blue Card is tijdelijk, verlengbaar en wordt afgegeven door één land onder gedeelde regels.

Het is belangrijk om duidelijk te hebben wat de EU Blue Card niet is:

• Het is geen kaart om overal in Europa te werken. De vergunning is gekoppeld aan een baan en een land; verhuizen naar een tweede EU-land vereist een nieuwe aanvraag daar.
• Het is geen visum om in een land te zoeken naar werk. U heeft eerst een aanbod nodig.
• Het is geen route voor freelancers of oprichters. Het is een werkvergunning voor werknemers. Sommige landen staan beperkte zelfstandigheid naast de baan toe, maar de vergunning zelf is gebaseerd op een arbeidscontract.
• Het is niet bedoeld voor passief inkomen. Pensioenen, spaargeld, dividenden en huurinkomsten vallen onder andere visumcategorieën.

Waarom de EU Blue Card bestaat

De EU ontwikkelde de Blue Card om talent te werven. Belangrijke sectoren in Europa kampen met tekorten aan geschoolde arbeidskrachten, die naar verwachting nog zullen toenemen. De unie wil een duidelijk en voorspelbaar traject bieden voor de ingenieurs, artsen, IT-specialisten en wetenschappers die ze zo hard nodig heeft.

De hervorming van 2021 maakte het traject aanzienlijk gebruiksvriendelijker. Zo verlaagde men de salarisgrens naar een bandbreedte van 1,0 tot 1,6 keer het nationale gemiddelde brutosalaris, verkortte de minimale contractduur, erkende werkervaring in sommige sectoren in plaats van een diploma, breidde de mobiliteit binnen de EU uit en versnelde gezinshereniging. Elk van deze wijzigingen komt terug in de onderstaande secties.

Wie komt in aanmerking voor de EU Blue Card?

De toegang tot de EU Blue Card hangt af van vier voorwaarden: u bent geen EU-burger, u hebt een geschikte arbeidsovereenkomst, u voldoet aan het salarisminimum en u kunt uw kwalificaties aantonen. Mist u één van deze punten, dan lukt de aanvraag meestal niet.

U moet geen EU-burger zijn

De Blue Card is bedoeld voor inwoners van landen buiten de EU, oftewel mensen die geen EU-onderdaan zijn.

Onderdanen van de EU, de EER en Zwitserland hebben al vrij verkeer en hebben deze kaart dus niet nodig.

U hebt een geschikte arbeidsovereenkomst nodig

U hebt een geldige arbeidscontract of bindend aanbod voor hooggekwalificeerd werk nodig, dat minimaal zes maanden duurt volgens de richtlijn. Dit is de belangrijkste voorwaarde en sluit de meeste mensen uit die wel interesse hebben, maar nog geen EU-werkgever hebben.

Een belangrijke nuance: de richtlijn stelt het minimum op zes maanden, maar sommige landen hanteren in hun eigen richtlijnen twaalf maanden. Portugal en Nederland vermelden bijvoorbeeld één jaar op het EU-immigratieportaal. Controleer de regels voor uw bestemming voordat u ervan uitgaat dat zes maanden voldoende is.

U hebt een universitair diploma of gelijkwaardige professionele kwalificaties nodig

U kunt op twee manieren aantonen dat u hooggekwalificeerd bent: met een hoger onderwijsdiploma of, waar het land dit toestaat, met gelijkwaardige werkervaring.

Een universitair diploma hier betekent een postsecundaire opleiding van minimaal drie jaar. Voor sommige beroepen kan werkervaring dezelfde functie vervullen. Het duidelijkste voorbeeld is de IT-sector: de richtlijn erkent specifiek minimaal drie jaar relevante ervaring in de afgelopen zeven jaar voor ICT-managers en ICT-professionals, zonder dat een formeel diploma vereist is. Duitsland heeft dit opgenomen in de nationale wetgeving, wat een echte winst is voor zelfstandige ontwikkelaars die nooit een diploma hebben afgerond maar wel jarenlang productiecode hebben geschreven.

Voor gereguleerde beroepen, zoals artsen, verpleegkundigen, apothekers, leraren, architecten en dergelijke, moeten de professionele kwalificaties formeel erkend zijn in het land van bestemming. De Blue Card vervangt geen beroepslicentie. Als uw beroep gereguleerd is, regel dan eerst de erkenning, anders stagneert de aanvraag.

Wie komt meestal niet in aanmerking?

De Blue Card is een precies instrument en het is de moeite waard om te benoemen voor wie hij niet geschikt is, omdat de teleurstelling vaak groot is:

• Thuiswerkers met een buitenlandse werkgever. Een baan in de VS of het VK die vanuit het buitenland wordt betaald, voldoet niet aan de lokale werkvereiste, tenzij er een conforme lokale arbeidsovereenkomst of een employer-of-record-structuur is.
• Zelfstandigen en oprichters. De kaart vereist een arbeidscontract.
• Aanvragers met passief inkomen. Gepensioneerden en mensen die leven van spaargeld of investeringen hebben een nationale regeling voor passief inkomen nodig.
• Personen die niet aan het salarisminimum voldoen. Uitstekende kwalificaties redden een salaris dat onder het nationale minimum ligt niet.

Als u tot één van deze groepen behoort, bekijk dan de opties EU Blue Card vs. nationale vergunningen vs. digitale nomadenvisa. Er is vrijwel zeker een route die beter bij u past.

Wat zijn de salariseisen voor de EU Blue Card?

Je brutojaarsalaris moet voldoen aan de nationale salarisdrempel, en de richtlijn legt vast waar deze drempel zich kan bevinden: tussen 1,0 en 1,6 keer het gemiddelde bruto jaarsalaris in dat land. Elk land kiest zelf een bedrag binnen deze bandbreedte en past het meestal één keer per jaar aan.

Dus dezelfde functie kan in verschillende landen heel verschillende salariseisen hebben. Hieronder vind je waar de drempels in 2026 staan in de belangrijkste markten, inclusief de drie landen waar AnchorLess actief is (Portugal, Spanje en Italië):

Een paar valkuilen die overal voor problemen zorgen:

• Het basissalaris telt. Gegarandeerd, vast bruto basissalaris moet op zichzelf aan de drempel voldoen. Discretionaire bonussen, aandelenopties en instapvergoedingen tellen meestal niet mee. Een aanbod van €48.000 basissalaris plus een "waarschijnlijke" €5.000 bonus wordt beoordeeld op €48.000.
• Het bedrag verandert. Spanje is hier een levend voorbeeld van. De drempel voor 2026 was in het grootste deel van het jaar €39.269,92, maar steeg op 28-05-2026 naar €41.356,36 toen het statistiekbureau een nieuw gemiddelde publiceerde. Een salaris dat in april nog voldeed, kan in juli niet meer voldoen.
• Verlaagde drempels bestaan. De meeste landen hanteren een lagere drempel voor knelpuntberoepen en recent afgestudeerden (meestal een diploma behaald binnen de laatste drie jaar), waardoor ook juniorprofielen en moeilijk in te vullen functies toegang krijgen.

Wat zijn de voordelen van de EU Blue Card?

De voordelen zijn de reden waarom de Blue Card voor hoogopgeleide werknemers vaak de betere keuze is, zelfs wanneer een nationale vergunning gemakkelijker te verkrijgen is. Ze hebben betrekking op werk, gezin, mobiliteit en de lange termijn.

Gelijke behandeling en sociale zekerheid

Als houder van een Blue Card geniet u gelijke behandeling als onderdanen op een breed scala aan gebieden: loon en arbeidsvoorwaarden, regels voor ontslag, gezondheid en veiligheid, vrijheid van vereniging, erkenning van kwalificaties, onderwijs en opleiding, sociale zekerheid en toegang tot publieke goederen en diensten, waaronder huisvesting. Er kunnen bepaalde beperkingen gelden, vooral rond subsidies, leningen en huisvestingsprocedures, maar de basis is gelijkheid met lokale werknemers in hooggekwalificeerde arbeid.

Verhuizen tussen EU-landen

De kaart biedt twee vormen van mobiliteit. Voor korte reizen kunt u maximaal 90 dagen binnen een periode van 180 dagen naar een ander deelnemend EU-land reizen voor zakelijke activiteiten (vergaderingen, conferenties, opleidingen, het verkennen van mogelijkheden), zonder dat u voor die activiteiten een aanvullende werkvergunning nodig hebt. Een Schengen-rekenhulp houdt het aantal dagen bij.

Bij een daadwerkelijke verhuizing kunt u na 12 maanden legaal verblijf als houder van een Blue Card in uw eerste land naar een ander deelnemend land verhuizen voor hooggekwalificeerde arbeid. U vraagt daar een nieuwe Blue Card aan en voldoet aan de voorwaarden van dat land. Bij latere verhuizingen kan de minimale verblijfsduur dalen tot zes maanden. Dit is het grootste voordeel dat een nationale vergunning niet kan evenaren.

Een weg naar permanent verblijf

De Europese blauwe kaart helpt u sneller permanent verblijf en de status van langdurig ingezetene van de EU te verkrijgen, omdat de tijd waarin u in verschillende lidstaten houder van de kaart bent, bij elkaar kan worden opgeteld. U hoeft dus niet vijf ononderbroken jaren in één land te verblijven. Om na gebruik van de mobiliteitsregeling de status van langdurig ingezetene van de EU aan te vragen, hebt u doorgaans de vereiste totale verblijfsduur nodig, plus ten minste twee jaar legaal en ononderbroken verblijf als houder van een Europese blauwe kaart in het land waar u de aanvraag indient. Sommige landen bieden daarnaast een eigen nationale vestigingsregeling: in Duitsland kunt u al na 21 maanden een vestigingsvergunning krijgen als u Duits op B1-niveau beheerst, of na 27 maanden als dat niet het geval is.

Wat gebeurt er als u uw baan verliest

De kaart vervalt niet op de dag dat uw contract afloopt. Als u werkloos wordt en minder dan twee jaar een Europese blauwe kaart hebt gehad, hebt u drie maanden om een nieuwe baan te vinden die aan de voorwaarden voldoet. Als u de kaart langer dan twee jaar hebt gehad, hebt u zes maanden. Sommige landen bieden zelfs nog ruimere termijnen.

Hoe werkt gezinshereniging met de EU Blue Card?

Gezinshereniging is een van de sterkste troeven van de Blue Card en is bewust gunstiger dan standaard immigratieroutes. Je echtgenoot of partner en je kinderen kunnen zich bij je voegen, en de gebruikelijke wachttijden en minimale verblijfsvoorwaarden gelden niet.

Als je de gezinsaanvragen gelijktijdig indient met je eigen aanvraag, worden de gezinsvergunningen idealiter tegelijkertijd met je Blue Card afgegeven, zodat het gezin niet in een onzekere situatie verkeert terwijl één persoon zich vestigt. Gezinsleden kunnen ook werken of als zelfstandige aan de slag zonder wachttijd, mits in overeenstemming met de nationale regels. In Duitsland krijgt een echtgenoot volledige toegang tot de arbeidsmarkt en is deze vrijgesteld van de vereiste Duitse taaleis die normaal gesproken geldt voor gezinsvisa. In Frankrijk volgt de gezinsroute het "Talent – Famille"-vergunningstype, zonder de klassieke wachttijd voor gezinshereniging.

Voor een verhuizend gezin is dit vaak het doorslaggevende argument om voor de Blue Card te kiezen in plaats van een standaard werkvergunning.

Wat is de geldigheidsduur van de EU Blue Card?

De EU Blue Card wordt voor ten minste 24 maanden afgegeven, mits het contract dat toelaat. Indien het arbeidscontract korter is, wordt de kaart toegekend voor de duur van het contract plus drie maanden. De kaart is verlengbaar zolang u nog steeds voldoet aan de salaris-, werk- en kwalificatie-eisen.

De exacte geldigheidsduur verschilt per land, en de verlengingen zijn waar een uitgebreide vergunning vandaan komt:

• Duitsland en Nederland: de kaart loopt voor de duur van het contract plus drie maanden, met een maximum van vier jaar.
• Frankrijk: gekoppeld aan het contract, tot maximaal vier jaar.
• Spanje: aanvankelijk drie jaar, verlengbaar met twee jaar.
• Italië: twee jaar bij een onbepaalde arbeidsovereenkomst, of de duur van het contract plus drie maanden bij een tijdelijke overeenkomst.

Verlenging is niet automatisch. Houd uw contract, loonstroken en bijdragebewijzen op orde, want continuïteit op papier bepaalt meestal of een verlenging soepel verloopt.

Een EU Blue Card aanvragen

Om een verblijfsvergunning onder de Blue Card aan te vragen, dient u (of uw werkgever) het dossier in bij de nationale immigratieautoriteit van het land waar de baan is. Er is geen centrale EU-procedure. Het aanvraagproces verloopt grotendeels op dezelfde manier in alle landen, met nationale verschillen in wie de aanvraag indient en via welk portaal.

Wie dient in en waar

De richtlijn geeft elk land de keuze of de werknemer, de werkgever of een van beiden de aanvraag indient. In sommige landen neemt de werkgever het voortouw. Meestal kunt u de aanvraag vanuit het buitenland indienen, en in sommige gevallen ook vanuit het land zelf als u al legaal verblijft.

De portalen verschillen. Frankrijk werkt via het ANEF-systeem, Spanje via de UGE-CE (de eenheid voor grote bedrijven en strategische collectieven), Nederland via de IND, en Duitsland via het consulaat of de lokale immigratiedienst. In Portugal wordt dit afgehandeld door AIMA, de instantie die SEF in 2023 verving.

Stap voor stap

1. Zorg voor een geschikte baanoffer dat voldoet aan het salarisplafond en aansluit bij uw kwalificaties.
2. Verzamel en bereid documenten voor, inclusief vertalingen en apostilles voor alles wat buiten de EU is afgegeven. Dit is het trage onderdeel.
3. Dien het aanvraagformulier in, door u of uw werkgever, via het relevante nationale portaal of consulaat.
4. Maak een afspraak voor het afgeven van biometrische gegevens en, indien vereist, het ophalen van een visum voor lang verblijf om binnen te komen.
5. Ontvang de beslissing, haal vervolgens de kaart op en meld u lokaal aan.

Hoe lang het duurt

De standaard maximale beslistermijn volgens de richtlijn bedraagt 90 dagen na een volledige aanvraag.

Voor erkende werkgevers of vereenvoudigde kanalen kan dit teruglopen naar 30 dagen, en dezelfde termijn van 30 dagen geldt als u al een Blue Card in een ander EU-land heeft. Ontbreken er documenten, dan wordt de klok gepauzeerd terwijl u het dossier aanvult – dit is de meest voorkomende oorzaak van vertraging.

Wat u meestal nodig heeft

De exacte lijsten variëren, maar een standaarddossier bevat een geldig paspoort, het arbeidscontract of bindend aanbod, salarisbewijs, bewijs van uw diploma of erkende ervaring, licentie of erkenning voor gereguleerde beroepen, ziektekostenverzekering, bewijs van adres, een verklaring omtrent het strafregister en werkgeversdocumenten.

Alles wat buiten de EU is afgegeven, vereist doorgaans een gewaarmerkte vertaling en legalisatie.

Wat zijn de kosten voor de aanvraag van de EU Blue Card?

De aanvraagkosten worden per land vastgesteld en zijn meestal beperkt. De werkelijke kosten van een EU Blue Card zitten zelden in de overheidsheffing. Het gaat om vertalingen, apostilles, erkenning van diploma’s en de prijs van een mislukte aanvraag.

Enkele concrete bedragen, zodat u een realistisch budget kunt indienen:

• Spanje: €73,26 voor de eerste kaart, €78,67 voor verlenging, plus ongeveer €16 voor de fysieke TIE-kaart.
• Frankrijk: circa €269 voor het verblijfsdocument, plus €99 voor het visum voor lang verblijf en zegelrechten.
• Italië: ongeveer €600 in totaal, inclusief de werkvergunning, zegelrechten en het visum.
• Duitsland en Nederland: gepubliceerd door de nationale autoriteit en binnen dezelfde bescheiden range.

Waar het budget daadwerkelijk oploopt, zijn eedafgelegde vertalingen en legalisaties, die afhankelijk van het aantal documenten in de honderden euro’s kunnen lopen. En het duurste onderdeel van allemaal is een afgewezen aanvraag: een verkeerd opgegeven salaris, een ontbrekende vertaling of een diploma dat nooit formeel is erkend. Op dit punt besluiten veel aanvragers dat een kleine investering in juridische of gespecialiseerde ondersteuning goedkoper is dan een tweede poging en een gemiste startdatum.

EU Blue Card vs nationale vergunningen vs visa voor digitale nomaden

De meeste EU-landen hebben naast de Blue Card hun eigen nationale vergunningen voor hoogopgeleide werknemers, en de richtlijn staat dit expliciet toe. De nationale route is soms sneller of past bij een lager salaris. Wat deze route je niet biedt, zijn de EU-mobiliteit van de Blue Card en de genereuzere regels voor gezinshereniging en langdurig verblijf.

Hier is de eerlijke keuze, afhankelijk van wie je bent:

Als je een EU-baan en een salaris boven de drempel hebt, is de Blue Card meestal de betere keuze op de lange termijn. Heb je geen EU-werkgever – en dat geldt voor de meeste mensen die naar Portugal, Spanje of Italië verhuizen – dan is één van de andere routes bijna zeker geschikt voor jou.

Waar de Blue Card daadwerkelijk wordt gebruikt

Dit is het deel dat officiële pagina's niet vermelden, en het verandert hoe je alles hierboven moet lezen.

In 2024 hebben EU-landen 78.096 EU Blue Cards afgegeven. Duitsland heeft er 56.252 van uitgegeven, wat 72% van het hele blok is. De volgende vier landen (Polen, Hongarije, Frankrijk en Spanje) hebben samen minder dan 14.000 uitgegeven. Indiase burgers ontvingen verreweg de meeste kaarten (ongeveer 16.300), gevolgd door Rusland, Turkije en China. Amerikaanse burgers ontvingen ongeveer 1.900, Britse onderdanen ongeveer 1.200 en Canadezen minder dan 600.

Twee feiten verdienen een nadere blik. Ten eerste was het totaal in 2024 eigenlijk 12,3% lager dan het record van 89.055 in 2023, een daling die de EU koppelt aan de verstoring door landen die overstappen op de herziene richtlijn. Ten tweede, en dit is geen typefout: Portugal heeft in heel 2024 slechts 16 EU Blue Cards uitgegeven. Italië heeft er ongeveer 600 uitgegeven.

In twee van de drie markten van AnchorLess is de Blue Card dus een afrondingsfout. Niet omdat Portugal en Italië moeilijk te verhuizen zijn – ze behoren tot de populairste bestemmingen in Europa – maar omdat de mensen die daarheen verhuizen andere deuren gebruiken. Ze komen binnen via de D7 (passief inkomen), de D8 (remote werken), de D3 of hooggekwalificeerde routes, en Italië’s elective residence- en zelfstandigenvisa. De Blue Card is vooral een Duits verhaal, voor werknemers van Duitse tech- en ingenieursbedrijven.

De praktische les: als een Duitse of Nederlandse werkgever je in dienst neemt voor een gespecialiseerde functie, is de Blue Card waarschijnlijk jouw route, en kan AnchorLess je nog steeds helpen met de omringende bureaucratie (taxnummer, bankzaken, fiscale vertegenwoordiging) zodra je in Portugal, Spanje of Italië bent aangekomen. Als je verhuist naar Portugal, Spanje of Italië zonder een lokale werkgever – wat voor de meeste lezers geldt – is de Blue Card niet jouw route, en is het visum dat bij je past.

Voor wie de EU Blue Card geschikt is, per situatie

Als u een Amerikaanse burger bent

Een Amerikaans paspoort verandert niets aan de kernregel: de Blue Card vereist een lokale EU-werkgever, dus een Amerikaanse baan op afstand die vanuit de VS wordt betaald, kwalificeert op zichzelf niet. Het belangrijkste om rekening mee te houden is de belasting.

De VS heft belasting over het wereldwijde inkomen van haar burgers, waar ter wereld ze ook wonen. Een Blue Card-houder uit de VS blijft daarom aangifte doen bij de IRS en moet nadenken over dubbelbelastingverdragen en de foreign earned income exclusion voordat hij of zij iets tekent.

Amerikaanse burgers ontvingen in 2024 slechts ongeveer 1.900 Blue Cards, wat past in het patroon: de meeste Amerikanen die naar Europa verhuizen, komen niet via een werkgeversroute binnen.

Als u een Brits staatsburger bent

Sinds de Brexit zijn Britse staatsburgers derde-landers, wat betekent dat ze in aanmerking komen voor de Blue Card op dezelfde voorwaarden als elke niet-EU-aanvrager.

Voor een geschoolde professional met een EU-baanaanbod is het een van de meest overzichtelijke routes om terug te keren naar een EU-woonplaats en de mobiliteit die daarmee gepaard ging vóór 2020.

Als u een IT-specialist bent zonder diploma

Dit is de opvallende uitzondering op de diploma-eis. Volgens de richtlijn kunnen ICT-managers en -professionals in aanmerking komen op basis van minimaal drie jaar relevante ervaring in de afgelopen zeven jaar, zonder universitaire opleiding.

Duitsland past deze regel direct toe, waardoor een zelfstandig opgeleide senior ontwikkelaar daar alleen op basis van ervaring een Blue Card kan krijgen, mits het salaris aan de drempel voldoet.

Als u met uw gezin verhuist

De gezinsregels zijn de reden waarom veel mensen kiezen voor de Blue Card in plaats van een nationaal verblijfsdocument. Echtgenoten en kinderen kunnen zonder de gebruikelijke wachttijden meekomen, de gezinsbeslissing ligt bij u en partners kunnen direct werken. Als u een huishouden verplaatst, weegt dit zwaar mee.

Veelgemaakte fouten

• Het salaris als doel in plaats van als minimumgrens behandelen. Het basissalaris moet zelfstandig aan de drempel voldoen, voordat bonussen in aanmerking worden genomen. Houd hier rekening mee bij de planning.
• Veronderstellen dat u in land B kwalificeert omdat u in land A kwalificeerde. Elke lidstaat stelt zijn eigen drempels en documentatie-eisen. Een goedkeuring in Duitsland geldt niet automatisch in Frankrijk.
• Het niet tijdig regelen van erkenning van gereguleerde beroepen. Artsen, verpleegkundigen, leraren en architecten hebben vaak eerst erkenning van hun kwalificaties nodig voordat de kaart kan worden goedgekeurd. Begin hier tijdig mee.
• De actuele cijfers niet controleren. Drempels kunnen wijzigen, soms zelfs midden in het jaar (Spanje paste de regels aan op 28-05-2026). Gebruik het cijfer dat geldt op de datum van uw aanvraag.
• De EU Blue Card kiezen terwijl een nationaal visum of visum voor digitale nomaden beter past. Heeft u geen EU-werkgever? Dan is de EU Blue Card niet de juiste optie. Kies de route die het beste bij uw situatie past.

Belangrijkste punten

De EU Blue Card is de sterkste route binnen de EU voor een hoogopgeleide werknemer met een echte baanaanbieding, het juiste salaris en een reden om EU-mobiliteit en gemakkelijke gezinshereniging te willen.

Deze route wordt geharmoniseerd door Richtlijn (EU) 2021/1883, uitgevaardigd door één land, en begrensd door nationale salisdrempels die in 2026 variëren van ongeveer €21.030 per jaar in Portugal tot €59.373 in Frankrijk.

De meest relevante vraag is niet: "Kwalificeer ik me voor de EU Blue Card in Europa?", maar: "Kwalificeer ik me in het specifieke land waar mijn werkgever mij in dienst neemt, en is de Blue Card überhaupt de juiste optie voor mijn situatie?". Heb je een baanaanbieding binnen de EU, dan is dat meestal wel het geval. De volgende stap is dan het controleren van de drempel en de vereiste documenten voor dat land. Ga je naar Portugal, Spanje of Italië zonder een lokale werkgever, dan is je route de nationale visumopties voor dat land, en dat is het gesprek dat je eerst moet voeren.

AnchorLess regelt de bureaucratische kant van je verhuizing naar Portugal, Spanje en Italië: het visumdossier, het belastingnummer, de bankrekening – welke route voor jou ook van toepassing blijkt te zijn. Weet je niet welke route dat is? Dan is dat precies de vraag die je ons eerst moet stellen.