Przeprowadzka do innego kraju UE z zezwoleniem na pobyt: pobyt długoterminowy i Twoje prawa
W skrócie
Czy zatem można przeprowadzić się do innego kraju UE z pobytem stałym? Jeśli jesteś obywatelem UE, tak — swobodnie, choć twoje stałe miejsce zamieszkania nie „podróżuje” z Tobą i musisz je odbudować w nowym kraju. Jeśli natomiast nie jesteś obywatelem UE, wszystko zależy od jednej linijki na Twoim dokumencie.
Podsumuj artykuł za pomocą wybranej AI:
Jeśli posiadasz stałe zamieszkanie w jednym z krajów UE, czy możesz się spakować i przeprowadzić do innego? To jedno z najczęściej zadawanych pytań przez osoby, które wreszcie ustatkowały się na miejscu. Szczerze mówiąc, odpowiedź, której nikt nie lubi, brzmi: to zależy od rodzaju posiadanego "stałego zamieszkania".
Ten przewodnik wyjaśnia, co "stałe zamieszkanie" naprawdę daje ci w kontekście międzynarodowym, kluczową różnicę, która decyduje o wszystkim, oraz to, jakie zmiany zachodzą w zależności od tego, czy jesteś obywatelem UE, czy też nie. Przewodnik omawia twoje prawa do swobodnego przemieszczania się, możliwość podjęcia pracy w drugim kraju, warunki i wymagane dokumenty, sposób składania wniosków oraz proces krok po kroku.
Na końcu znajdziesz informacje o tym, jak w tej kwestii plasują się Portugalia i Hiszpania, gdyż obie oferują specjalne ścieżki dla osób przeprowadzających się z innego kraju UE, a także klarowną odpowiedź, którą możesz od razu wykorzystać w praktyce.
Spis treści9
- Czy mogę przeprowadzić się do innego kraju UE? Najpierw krótka odpowiedź
- Jedyna różnica, która wszystko zmienia
- Jakie są prawa do przemieszczania się?
- Czy mogę pracować w innym kraju UE?
- Jakie są warunki przeprowadzki?
- Jakie dokumenty są potrzebne, aby się przeprowadzić?
- Jak złożyć wniosek o zezwolenie na pobyt w drugim kraju
- Jak przebiega proces przeprowadzki do innego kraju UE?
- Co najczęściej sprawia problemy
Przeprowadzka w EuropieBezpłatnie
Porozmawiaj z nami o swojej przeprowadzce
- Najpierw opowiedz nam o swoich planach
- Porady dopasowane do Twojej przeprowadzki
- Zarezerwuj dogodny dla siebie termin
4,8/51500+ opinii
Czy mogę przeprowadzić się do innego kraju UE? Najpierw krótka odpowiedź
To zależy od Twojego statusu, a odpowiedzi mogą być trzy zupełnie różne. Twoje prawo do przeprowadzki do innego kraju UE w celu zamieszkania, a nie tylko wizyty, zależy od tego, czy jesteś obywatelem UE, obywatelem spoza UE z krajowym zezwoleniem na pobyt stały, czy obywatelem spoza UE z unijnym statusem długoterminowego rezydenta.
Swoboda przemieszczania się to jedno, a prawa pobytowe to drugie — posiadanie stałego pobytu w jednym kraju nie oznacza automatycznego prawa do przeprowadzki do następnego.
Cały artykuł znajdziesz w poniższej tabeli.
| Twój status | Czy możesz przeprowadzić się do innego kraju UE w celu zamieszkania? | Co to oznacza |
|---|---|---|
| Obywatel UE (z lub bez stałego pobytu) | Tak | Posiadasz swobodę przemieszczania się w celu zamieszkania, pracy, nauki, poszukiwania pracy lub przejścia na emeryturę w dowolnym kraju UE. |
| Obywatel spoza UE z unijnym statusem długoterminowego rezydenta | Tak, z zastrzeżeniami | Możesz ubiegać się o przeprowadzkę do innego uczestniczącego kraju UE w celu pracy, nauki, szkolenia lub innego uzasadnionego powodu. Składasz wniosek w tym kraju i musisz spełnić wymagania. |
| Obywatel spoza UE z wyłącznie krajowym zezwoleniem na pobyt stały | Zazwyczaj nie, nie automatycznie | Twoje zezwolenie jest ważne na pobyt stały wyłącznie w kraju, który je wydał. Do innego kraju UE zazwyczaj potrzebujesz nowej ścieżki pobytowej. |
| Członek rodziny obywatela UE | Możliwe, pochodne | Twoje prawo zazwyczaj wynika z przeprowadzki lub pobytu obywatela UE do innego kraju UE, a Ty dołączysz do niego. |
Poniżej znajdziesz szczegółowe omówienie każdego wiersza, ponieważ różnica między „tak” a „zazwyczaj nie” to moment, w którym ludzie tracą miesiące.
Jedyna różnica, która wszystko zmienia
Jeśli nie jesteś obywatelem UE, to właśnie to, co jest napisane na twojej karcie — czy widnieje na niej określenie „rezydent długoterminowy – UE”, czy jedynie „stały pobyt” na podstawie prawa krajowego — decyduje o twoich prawach w zakresie przekraczania granic.
Brzmią podobnie. Nie są jednak tym samym. Jedno otwiera drzwi do innych krajów UE. Drugie to bardzo dobre pozwolenie, które kończy się na granicy.
Czym jest ważny dokument pobytu?
Dokumentem pobytu jest karta wydawana przez państwo członkowskie obywatelowi spoza UE, uprawniająca go do legalnego zamieszkania na jego terytorium, a w całej UE przyjmuje on jednolity format.
Ważny dokument pobytu to aktualna, oryginalna karta wydana przez państwo członkowskie UE, wyprodukowana zgodnie z unijnym formatem określonym w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002, zawierająca dane biometryczne posiadacza. To rodzaj dokumentu pobytu — wydrukowany bezpośrednio na karcie — ma kluczowe znaczenie przy przeprowadzce, a istnieją trzy główne jego typy dla obywateli spoza UE:
- Krajowe zezwolenie tymczasowe, powiązane z określonym celem, takim jak praca, nauka, wiza dochodów pasywnych lub ścieżka cyfrowego nomady.
- Krajowe zezwolenie stałe lub długoterminowe, przyznawane na podstawie własnego prawa danego kraju po kilku latach legalnego pobytu.
- Unijny dokument pobytu dla rezydentów długoterminowych, przyznawany na podstawie prawa UE, zawierający adnotację „rezydent długoterminowy – UE” (możesz spotkać się z zapisem Residente de longa duração – UE, Residencia de larga duración-UE, Soggiornante di lungo periodo – UE lub Daueraufenthalt-EU).
Najważniejszą rzeczą, którą powinieneś zrobić przed planowaniem przeprowadzki, jest sprawdzenie dokładnego brzmienia tekstu na swojej karcie. To jedno zdanie decyduje o tym, która z poniższych sekcji dotyczy twojej sytuacji.
Stały pobyt krajowy: mocny w domu, ograniczony za granicą
Krajowe zezwolenie na stały pobyt zapewnia ci pewny, często nieokreślony czasowo status, jednak wyłącznie w kraju, który je wydał. Okazuje się, że „stały” bywa domatorem.
Kwestia rezydencji należy do kompetencji krajowych, dlatego stałe zezwolenie z Portugalii, Hiszpanii, Francji, Niemiec lub innego kraju jest ważne jedynie na ich terytorium i nie uprawnia automatycznie do zamieszkania lub pracy w innym państwie UE.
Co ono zwykle daje: długoterminowy lub nieokreślony czasowo pobyt w danym kraju, silniejszą ochronę przed wydaleniem, uproszczone procedury odnawiania, dostęp do pracy i usług na podstawie prawa krajowego oraz możliwość krótkich podróży w strefie Schengen (jeśli karta została wydana przez państwo należące do tej strefy).
Co ono zwykle nie daje: automatycznego prawa do przeprowadzki do innego kraju UE, automatycznego prawa do pracy w nim ani przeniesienia statusu stałego pobytu do nowego państwa.
Rezydent długoterminowy UE: dokument z prawami wykraczającymi poza granice
Status rezydenta długoterminowego UE to specyficzny status określony przez prawo UE, przysługujący obywatelom spoza UE, którzy legalnie zamieszkiwali w jednym z krajów UE przez co najmniej pięć lat, i to on może otworzyć drzwi do swobodnego przemieszczania się.
Według Europejskiej Komisji ds. Sprawiedliwości jest to stabilny, trwały status, który przyznaje prawa zbliżone do tych, jakie mają obywatele UE, w zakresie pracy, edukacji, zabezpieczenia społecznego oraz dostępu do dóbr i usług. Kluczowe znaczenie ma fakt, że to właśnie ten status został stworzony przez UE, aby umożliwić osobom przeprowadzkę i podjęcie pracy w innych państwach członkowskich.
Aby go uzyskać, zgodnie z dyrektywą 2003/109/WE, zazwyczaj potrzebne jest pięć lat legalnego, nieprzerwanego pobytu, stabilne i regularne źródła utrzymania, ubezpieczenie zdrowotne, a organy muszą podjąć decyzję w ciągu sześciu miesięcy. Dokument jest ważny przez co najmniej pięć lat i odnawia się automatycznie. To właśnie ten status pozwala zmienić „mieszkam tutaj” w „możliwe, że przeprowadzę się tam”.
Jakie są prawa do przemieszczania się?
Twoje prawa do przemieszczania się zależą w dużej mierze od Twojego statusu: obywatele UE mogą swobodnie przemieszczać się po UE, rezydenci długoterminowi UE mogą przenieść się do drugiego kraju i złożyć wniosek na określonych warunkach, a krajowi rezydenci stali nie mają takiej możliwości wyłącznie na podstawie tego zezwolenia.
Przemieszczanie się oznacza tu prawo do wjazdu do innego państwa członkowskiego i osiedlenia się w nim, co znacznie różni się od prawa do odwiedzin.
Jeśli jesteś obywatelem UE: swoboda przemieszczania się
Obywatele UE mogą przenieść się do innego kraju UE, aby tam mieszkać, pracować, studiować, szukać pracy lub przejść na emeryturę — bez dodatkowych warunków. Zgodnie z dyrektywą o swobodnym przemieszczaniu się 2004/38/WE możesz mieszkać w innym kraju UE przez okres do trzech miesięcy, mając przy sobie jedynie ważny dowód osobisty lub paszport.
W przypadku pobytu trwającego ponad trzy miesiące może być konieczna rejestracja i wykazanie podstawy pobytu, na przykład jako pracownik, osoba samozatrudniona, student lub osoba dysponująca wystarczającymi środkami finansowymi.
Przeprowadzasz się do Portugalii? Nasze poradniki dla osób przeprowadzających się z Niemiec, Francji, Włoch i Holandii krok po kroku wyjaśniają, jak przejść przez rejestrację i pozostałe etapy przeprowadzki.
Po pięciu latach nieprzerwanego legalnego pobytu w nowym kraju uzyskujesz tam prawo stałego pobytu, które całkowicie znosi te warunki.
Czy stałe miejsce zamieszkania przenosi się razem z Tobą?
Nie. Stałe miejsce zamieszkania nie podróżuje. Jeśli jako obywatel UE masz prawo stałego pobytu w jednym kraju UE i przeprowadzasz się do innego, nie uzyskujesz tego prawa od razu.
Zaczynasz od nowa na zasadach swobodnego przepływu osób i przez pięć lat nabywasz prawo stałego pobytu w nowym kraju. Pamiętaj też o mniej oczywistym terminie utraty tego prawa: możesz je stracić, jeśli mieszkasz poza tym krajem przez ponad dwa kolejne lata. Jest trwałe, ale nie można go przenieść.
Jeśli masz status rezydenta długoterminowego UE
Rezydent długoterminowy UE w jednym kraju może przenieść się do innego kraju UE na okres dłuższy niż trzy miesiące, aby pracować, studiować, odbyć szkolenie lub osiedlić się tam z innego uzasadnionego powodu, pod warunkiem że złoży wniosek o zezwolenie na pobyt i je otrzyma.
Nie przenosisz swojego zezwolenia. Składasz wniosek w drugim kraju, spełniasz jego warunki i otrzymujesz nowe zezwolenie. Po pięciu latach pobytu w tym drugim kraju możesz również uzyskać tam status rezydenta długoterminowego UE.
To rzeczywista możliwość przemieszczania się, ale oparta na składaniu wniosku, a nie automatyczna, jak w przypadku obywateli UE.
Gdzie to nie obowiązuje: Irlandia i Dania
Mobilność rezydentów długoterminowych UE obejmuje niemal wszystkie państwa członkowskie, z dwoma stałymi wyjątkami: Irlandią i Danią.
Oba kraje nie przystąpiły do dyrektywy w sprawie rezydentów długoterminowych, dlatego nie należy zakładać, że karta „rezydenta długoterminowego UE” będzie tam traktowana tak samo. Irlandia nie należy również do strefy Schengen i stosuje własne przepisy wizowe, dlatego nawet krótkie wizyty podlegają odrębnej procedurze.
Informacje o krajowych zezwoleniach tych państw znajdziesz w naszych poradnikach dotyczących zezwoleń na pobyt w Irlandii, na Cyprze i na Malcie oraz zezwoleń na pobyt w krajach nordyckich, w tym w Danii.
Czy mogę pracować w innym kraju UE?
Zazwyczaj karta pobytu uprawnia Cię do pracy wyłącznie w kraju, który ją wydał. Pracując w innym kraju UE, zazwyczaj konieczne jest posiadanie obywatelstwa UE, mobilności długoterminowego rezydenta UE, niebieskiej karty UE lub specjalnej ścieżki, a nie tylko ważnej karty pobytu.
Prawa do zatrudnienia nie są przypisane do plastikowej karty, lecz do Twojego statusu.
Jeśli jesteś obywatelem UE
Obywatele UE mają pełne prawa do zatrudnienia w całej UE i nie potrzebują pozwolenia na pracę, aby podjąć zatrudnienie w innym państwie członkowskim. Jest to najsilniejsza forma mobilności i punkt odniesienia, względem którego mierzone są wszystkie inne statusy.
Jeśli posiadasz status długoterminowego rezydenta UE
Możesz pracować w drugim kraju UE, ale dopiero po złożeniu wniosku i uzyskaniu zatwierdzenia, a drugi kraj może nadal nakładać warunki dotyczące dostępu do swojego rynku pracy.
Posiadanie statusu „długoterminowego rezydenta – UE” otwiera drzwi do ubiegania się o zatrudnienie, jednak nie zapewnia automatycznego, gotowego do pracy pozwolenia w każdym kraju.
Pułapka: test rynku pracy
W przypadku ścieżki zatrudnienia, drugi kraj ma prawo zbadać swój rynek pracy i zastosować własne przepisy przed zezwoleniem Ci na pracę.
Niektóre kraje, w tym Hiszpania, utrzymują krajowe wymogi dotyczące pozwoleń na pracę, które dotyczą długoterminowych rezydentów przybywających z innego państwa członkowskiego. Dlatego posiadanie statusu „długoterminowego rezydenta UE” może nadal spotkać się z odpowiedzią: „ale najpierw sprawdzamy rynek pracy u nas”.
Okres ograniczeń trwający rok
Po otrzymaniu karty pobytu w drugim kraju, przysługuje Ci równe traktowanie z obywatelami tego kraju, choć przez pierwszy rok mogą obowiązywać pewne ograniczenia dotyczące dostępu do rynku pracy.
Po upływie tego roku konkretne ograniczenia znikają. Jest to raczej niewielka przeszkoda niż bariera, jednak warto uwzględnić to w planach, jeśli Twoja przeprowadzka zależy od natychmiastowego podjęcia pracy.
Jeśli posiadasz wyłącznie krajowe pozwolenie na pobyt stały
Krajowe pozwolenie na pobyt stały nie uprawnia do pracy w innym kraju UE. Nawet jeśli pozwala Ci na swobodną pracę w kraju macierzystym, w kwestii zatrudnienia kończy się ono na granicy. Aby pracować gdzie indziej, konieczna jest własna ścieżka danego kraju.
Dla kompletności dodajmy, że niektóre pozwolenia posiadają własne, odrębne przepisy dotyczące mobilności, takie jak niebieska karta UE dla wysoko wykwalifikowanych pracowników oraz programy dla badaczy, niektórych studentów i pracowników przenoszonych wewnątrz korporacji. Są to ścieżki związane z pracą i talentami, posiadające własne progi i procedury, a nie ogólne prawa przypisane do każdej karty pobytu. Tematyka ta wykracza poza zakres pobytu stałego.
Jakie są warunki przeprowadzki?
Jeśli przeprowadzasz się na podstawie statusu długoterminowego rezydenta UE, kraj docelowy może zażądać udokumentowania posiadania środków finansowych, ubezpieczenia zdrowotnego oraz zakwaterowania, a także określa warunki umożliwiające przeprowadzkę z rodziną.
To zestaw praw i obowiązków związanych z tą ścieżką, które są zbliżone do tych, które spełniłeś/-aś, aby uzyskać status długoterminowego rezydenta w pierwszym kraju.
Środki finansowe i ochrona zdrowia
Będziesz musiał/-a przedstawić stabilne i regularne dochody wystarczające do utrzymania siebie i swojej rodziny bez korzystania ze świadczeń społecznych, a także ubezpieczenie zdrowotne obejmujące wszystkie ryzyka w nowym kraju.
Kraje oceniają środki finansowe pod względem ich charakteru i regularności, a niektóre wprowadzają dodatkowe wymogi integracyjne, takie jak znajomość języka. Jeśli wcześniej uzyskałeś/-aś status długoterminowego rezydenta, nic w tym nowego — to ten sam schemat, powtórzony przez nowy organ.
Łączenie rodzin
Członkowie rodziny którzy tworzyli z Tobą rodzinę w pierwszym kraju mogą przeprowadzić się razem z Tobą, a kraj docelowy wyda im własne zezwolenia na pobyt.
Jeśli rodzina nie została jeszcze utworzona w pierwszym kraju, łączenie rodzin zwykle odbywa się w ramach osobnego wniosku w kraju docelowym. W każdym przypadku członkowie Twojej rodziny nie uzyskują automatycznie statusu rezydenta — przybywają jako wnioskodawcy, których losy są powiązane z Twoim wnioskiem.
Ubezpieczenie społeczne i równe traktowanie
Po uzyskaniu zezwolenia na pobyt w kraju docelowym przysługuje Ci równe traktowanie z obywatelami tego kraju w zakresie zatrudnienia, edukacji, ubezpieczeń społecznych i podatków, z uwzględnieniem ograniczeń rynku pracy wymienionych powyżej oraz ewentualnych innych ograniczeń wprowadzonych przez dany kraj.
Równe traktowanie to prawdziwa korzyść wynikająca ze statusu długoterminowego rezydenta. To ono sprawia, że wysiłek związany z formalnościami jest wart podjęcia.
Jakie dokumenty są potrzebne, aby się przeprowadzić?
Co najmniej: ważny paszport lub dokument podróży, aktualna karta pobytu potwierdzająca Twój status oraz wymagane przez drugie państwo dokumenty potwierdzające, które w większości przypadków należy złożyć osobiście.
Ponieważ karty pobytu w UE zawierają dane biometryczne, a nowy unijny system wjazdu rejestruje dane biometryczne na granicy, należy się spodziewać dokładnej, cyfrowej weryfikacji tożsamości i historii podróży.
Typowy zestaw dokumentów dla rezydenta długoterminowego UE przeprowadzającego się do drugiego państwa obejmuje:
- Ważny paszport lub dokument podróży, z odpowiednio długim okresem ważności.
- Twoją kartę zezwolenia na pobyt wydaną przez pierwsze państwo, oznaczoną jako „rezydent długoterminowy – UE”, lub jej poświadczoną kopię.
- Zaświadczenie o niekaralności z państwa, które przyznało Ci status rezydenta długoterminowego, odpowiednio uwierzytelnione.
- Potwierdzenie posiadanych środków oraz, jeśli jest wymagane, zakwaterowanie.
- Ubezpieczenie chorobowe lub potwierdzenie, że jesteś objęty krajową opieką zdrowotną.
- Formularz wniosku obowiązujący w danym kraju oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty.
Dokumenty spoza kraju docelowego zazwyczaj wymagają tłumaczenia i legalizacji lub opatrzenia apostille. I tak, w większości pozostałych krajów musisz złożyć wniosek osobiście w urzędzie imigracyjnym lub podczas umówionej wizyty, a następnie ponownie stawić się po odbiór biometrycznej karty pobytu. System nadal lubi widzieć Twoją twarz.
Jak złożyć wniosek o zezwolenie na pobyt w drugim kraju
Wniosek składa się w kraju docelowym, na jego oficjalnym formularzu wniosku, i należy to zrobić wkrótce: z reguły nie później niż trzy miesiące po przybyciu, przy czym kraj docelowy podejmuje decyzję w określonym terminie.
Jest to procedura administracyjna prowadzona przez nowe państwo, a nie przeniesienie twojego dotychczasowego zezwolenia, dlatego obowiązują w niej jego formularze, opłaty i wymagania.
Forma wniosku jest spójna we wszystkich krajach:
- Składasz wniosek na oficjalnym formularzu kraju docelowego osobiście w właściwym urzędzie ds. imigracji, w wyznaczonym terminie.
- Dołączasz wymagane dokumenty: kartę długoterminowego rezydenta, paszport, zaświadczenie o niekaralności, dowód środków finansowych, zakwaterowanie oraz ubezpieczenie zdrowotne.
- Niektóre kraje pozwalają złożyć wniosek przed przyjazdem, jeszcze z pierwszego kraju, co może uchronić cię przed pośpiechem po wylądowaniu.
- Organ właściwy musi podjąć decyzję w ustawowym terminie. Dyrektywa ogranicza czas rozpatrzenia wniosku w drugim kraju do czterech miesięcy, a krajowe procedury mogą być krótsze.
Przeterminowanie trzymiesięcznego terminu na złożenie wniosku może doprowadzić do utraty legalnego pobytu w nowym kraju, nawet jeśli twój status długoterminowego rezydenta pochodzi z innego państwa. Liczy się dzień przybycia, a nie fakt, że nadal szukasz mieszkania.
Jak przebiega proces przeprowadzki do innego kraju UE?
Proces przebiega następująco: potwierdź swój status, wybierz odpowiednią ścieżkę w kraju docelowym, zgromadź i ulegalnij dokumenty, złóż wniosek w drugim kraju w ciągu trzech miesięcy, odbierz kartę pobytu oraz zarejestruj się lokalnie w celu rozliczeń podatkowych i ubezpieczeń społecznych.
W przypadku mobilności długoterminowych rezydentów UE zazwyczaj nie potrzebujesz wizy, co jest jedną z niewielu naprawdę prostych procedur.
Krok po kroku:
- Przeczytaj swoją kartę. Sprawdź, czy widnieje na niej zapis „rezydent długoterminowy – UE” czy jedynie krajowe stałe miejsce zamieszkania. To decyduje o dalszych krokach.
- Dopasuj ścieżkę. Znajdź w kraju docelowym konkretną procedurę dla długoterminowych rezydentów przybywających z innego państwa członkowskiego lub, jeśli posiadasz jedynie krajowe pozwolenie, standardową ścieżkę pobytową odpowiednią dla twojej sytuacji (praca, działalność na własny rachunek, dochody pasywne, studia, łączenie rodzin).
- Przygotuj dokumentację. Paszport, kartę długoterminowego rezydenta, poświadczone zaświadczenie o niekaralności, dowód środków i zakwaterowania, ubezpieczenie zdrowotne, tłumaczenia i apostille.
- Złóż wniosek w drugim kraju. Na oficjalnym formularzu, osobiście, nie później niż trzy miesiące od daty wjazdu lub przed przyjazdem, jeśli dany kraj na to pozwala.
- Odbierz kartę pobytu. Po zatwierdzeniu wniosku otrzymasz pozwolenie na pobyt, a po złożeniu odcisków biometrycznych – fizyczną kartę z nowego kraju.
- Zarejestruj się na miejscu. Uzyskaj lokalny numer podatkowy, zarejestruj adres oraz dopełnij formalności związanych z ubezpieczeniami społecznymi – to praktyczne kroki, które nadają przeprowadzce realny wymiar.
Co najczęściej sprawia problemy
Istnieje kilka schematów, które powtarzają się wciąż i wciąż. Warto je poznać, zanim one Ciebie zaskoczą.
Mit: „Moja stała rezydencja obejmuje całą UE”
Najczęściej popełnianym błędem jest przypuszczenie, że krajowy dokument stałej rezydencji pozwala mieszkać lub pracować w dowolnym kraju UE. To powracające pytanie na forach dla ekspatów i stronach z pytaniami i odpowiedziami, a odpowiedź jest zawsze taka sama: stały dokument z jednego kraju obowiązuje wyłącznie w tym kraju.
Statusem, który daje uprawnienia transgraniczne, jest unijny dokument stałego rezydenta, jednak nawet on wymaga złożenia wniosku w drugim kraju.
Termin, który unieważnia Twoją przeprowadzkę
Trzymiesięczny okres na złożenie wniosku w drugim kraju jest bezwzględnym terminem, a nie jedynie zaleceniem.
Ludzie często uznają przeprowadzkę za zakończoną w momencie przyjazdu, by później odkryć, że pobyt w nowym kraju nadal zależy od terminowego złożenia wniosku. Zanotuj datę swojego przyjazdu i niezwłocznie rozpocznij formalności.
Reforma, która jeszcze nie weszła w życie
Wiele stron dotyczących przeprowadzki opisuje bardziej korzystne zasady, takie jak trzyletnia ścieżka do uzyskania statusu stałego rezydenta, brak testu rynku pracy w drugim kraju, dłuższe dopuszczalne nieobecności, jakby już obowiązywały. Tak jednak nie jest.
W 2022 roku Komisja Europejska zaproponowała nowelizację dyrektywy dotyczącej rezydentów długoterminowych, jednak negocjacje między Radą a Parlamentem utknęły w martwym punkcie, a dokument nie został przyjęty.
Aktualnie obowiązujące prawo stanowi nadal Dyrektywa 2003/109/WE znowelizowana w 2011 roku. Planuj swoje działania w oparciu o obowiązujące przepisy, a nie te wciąż uwięzione w brukselskich biurkach.
Czy zatem można przeprowadzić się do innego kraju UE z pobytem stałym? Jeśli jesteś obywatelem UE, tak — swobodnie, choć twoje stałe miejsce zamieszkania nie „podróżuje” z Tobą i musisz je odbudować w nowym kraju. Jeśli natomiast nie jesteś obywatelem UE, wszystko zależy od jednej linijki na Twoim dokumencie.
Narodowa karta pobytu stałego pozwala Ci na stałe pozostanie w kraju macierzystym i krótkoterminowe wizyty w strefie Schengen, jednak nie przenosi Cię do innego państwa. Status długoterminowego rezydenta UE otwiera natomiast realną ścieżkę do życia i pracy w innym państwie członkowskim — nawet wówczas musisz złożyć wniosek w drugim kraju, spełnić jego wymogi i zdążyć w ciągu trzech miesięcy.
Najprostszy kolejny krok nie kosztuje Cię nic: sprawdź dokładne brzmienie wpisu na Twojej karcie pobytu. Jeśli widnieje tam adnotacja „długoterminowy rezydent – UE”, masz opcje, które warto rozważyć. Jeśli natomiast widnieje tam „pobyt stały na podstawie prawa krajowego”, prawdopodobnie będziesz potrzebować nowej ścieżki w kraju docelowym. Tak czy inaczej, od tego zaczynamy.
Udostępnij ten artykuł
PRZEPROWADZKA W EUROPIE