Emigreren naar Portugal met het D8 visa: Javi's ervaringen vanuit NYC

Kunt u ons iets vertellen over uw professionele achtergrond in de VS? Wat voor werk op afstand doet u?

Ik ben schrijver en contentmaker. Na mijn afstuderen begon ik mijn loopbaan in het Amerikaanse bedrijfsleven en later ging ik modellenwerk doen. Daarna startte ik een beautybedrijf en uiteindelijk maakte ik de overstap naar schrijven en contentcreatie.

Waarom koos u Portugal als bestemming voor digitale nomaden? Hoe hoorde u voor het eerst over de mogelijkheid van het D8-visum?

Ik was getrouwd met een Deense man, maar later zijn we gescheiden. Op een gegeven moment besloten we dat Europa een betere levenskwaliteit en een betere omgeving om onze zoon op te voeden zou bieden. Na de scheiding stond ik echter niet te popelen om naar Denemarken te verhuizen, dus begon ik te onderzoeken welke plek in Europa bij mij zou passen.

Ik ontdekte Portugal. Ik hield van het weer. Het eten! De mensen. Ik begon uit te zoeken hoe ik hier mijn thuis van kon maken. Ik deed onderzoek naar de verschillende beschikbare visa en ontdekte dat D8 waarschijnlijk de beste optie voor mij was.

Kun je ons meenemen in je ervaring met de aanvraag van je D8-visum? Hoe verliep de tijdlijn van de aanvraag tot de goedkeuring in februari?

In eerste instantie was ik, toen ik klaar was om de aanvraag in te dienen, erg zenuwachtig over het proces en de goedkeuring. Ik begon te denken: misschien is de D2 de juiste route. In augustus plande ik een gesprek met Anchorless, dat me eerder dat jaar al had geholpen mijn NIF aan te vragen. Guillherme legde het verschil tussen de twee visa uit.

Na het gesprek bleef ik twijfelen, maar uiteindelijk besloot ik me aan te melden voor het Anchorless+-programma. In de herfst bracht ik een paar maanden door in Lissabon om te zien waar ik zou willen wonen en aan de cultuur te wennen. Terwijl ik daar was, begon ik de onderdelen van mijn aanvraag samen te stellen.

Anchorless hielp me met het openen van mijn bankrekening, het aanvragen van de NIF van mijn zoon en er stonden ook hulpmiddelen op de website om een appartement te vinden. In het begin wilde ik het appartement bijna zelf regelen en ik was dicht bij een oplichting.

Daarna stopte ik er helemaal mee om het zelf te proberen en begon ik Guilherme te raadplegen bij vragen of zorgen. Hij reageerde altijd heel snel en was enorm behulpzaam.

In september kreeg ik een afspraak bij VFS voor november. In november diende ik al mijn documenten in. In januari kreeg ik bericht dat mijn aanvraag mogelijk zou worden afgewezen. Ik nam contact op met Guillherme voor hulp bij het bezwaar. 5 dagen later kreeg ik bericht dat mijn aanvraag was goedgekeurd.

Heb je specifieke uitdagingen ondervonden bij het aantonen van je status als telewerker of het voldoen aan de visumvereisten?

Ja, het voornemen tot afwijzing. In eerste instantie was ik gestrest en gefrustreerd. Vooral omdat het leek alsof ze om iets vroegen waarvan ik dacht dat ik het al had ingediend.

Ik herpakte mezelf echter en bedacht me dat ik Anchorless als hulpmiddel achter de hand had. Daarom mailde ik Guilherme, die namens mij contact opnam met de advocaat.

Daarna bracht hij ons met elkaar in contact en hadden we een gesprek over hoe we verder moesten en wat er nodig zou zijn. Ik verzamelde de aanvullende documenten terwijl de advocaat mijn bezwaar opstelde. Ik reageerde op maandag en kreeg vrijdag al bericht dat mijn aanvraag was goedgekeurd. Ik riep letterlijk op straat toen ik de e-mail las.

In welke regio van Portugal heb je je gevestigd en welke factoren speelden mee bij die keuze?

Ik koos ervoor me in Lissabon te vestigen. Oorspronkelijk keek ik naar Cascais vanwege de idyllische sfeer en omgeving.

Maar ik realiseerde me dat ik als geboren en getogen New Yorker waarschijnlijk minder geïsoleerd zou zijn als ik meer in het centrum van de stad woonde.

Als telewerker profiteer ik niet van de kantooromgeving als springplank om nieuwe vrienden te maken. Daarom vond ik het belangrijk om makkelijker contact te kunnen leggen met mensen en deel te nemen aan sociale evenementen.

Ook zijn de kosten van levensonderhoud in de twee plaatsen heel verschillend. Ik dacht bij mezelf: Lissabon is een geweldige plek om te beginnen, en ik kan altijd later verhuizen als ik het gevoel heb dat mijn leven die kant opgaat.

Hoe is de overstap geweest van werken in de VS naar het aanhouden van je werkschema op afstand in Portugal? Heb je iets moeten aanpassen aan je omgang met tijdzones of de werkcultuur?

Ik denk dat de grootste verandering voor mij is dat ik hierheen ben verhuisd met mijn zoon van 10. In de VS kreeg ik hulp van zijn vader en mijn familie, waardoor ik om de week tijd voor mezelf had. Omdat ik hier nog geen kinderopvang heb, moet ik tijdens de schooldag uiterst georganiseerd en gefocust zijn om alles te doen wat nodig is voordat ik mijn zoon ophaal.

Ik doe mijn uiterste best om me strikt aan een schema te houden en mijn takenlijst goed bij te werken. In het begin liep mijn lichaam nog op de tijd aan de oostkust van de VS en het duurde een paar weken voordat ik daaraan gewend was. Bovendien is mijn Portugees beperkt en communicatie is letterlijk mijn levenswerk, dus dat vind ik frustrerend. Ik ben aan het leren, maar niet zo snel als ik zou willen.

Ik wil meer contact met mensen, maar op dit moment heb ik simpelweg niet genoeg woordenschat om meer dan eenvoudige antwoorden te geven wanneer mensen Portugees tegen me spreken. Het voordeel is dat de meeste mensen Engels spreken, maar vloeiend worden in de taal blijft voor mij een topprioriteit.

Vertel eens over je ervaringen met de Portugese gemeenschap. Heb je contact gelegd met andere digitale nomaden of lokale professionals in de technologiesector?

Tot nu toe heb ik geen contact gelegd met andere digitale nomaden, maar ik ben wel een lokale cursus gaan volgen en begin vrienden te maken. Naarmate ik me meer op mijn gemak voel met de kinderopvang, ga ik vaker naar bijeenkomsten en sociale evenementen.

Ik ga naar een internationale kerk en dat is nuttig geweest om contact te leggen met anderen en meer te weten te komen over verschillende lokale mogelijkheden en evenementen.

Welke aspecten van de Portugese cultuur vind je het interessantst of het meest anders dan de Amerikaanse cultuur?

De Portugese cultuur is erg ontspannen en informeel. Mensen hebben zelden haast en zijn vaak niet stipt. Dat is een groot verschil met de Amerikaanse cultuur en het kan even wennen zijn.

Ik merk het ook bij professionele e-mailcommunicatie. Ik betrap mezelf erop dat ik meer dan twee keer herinneringen stuur over e-mails die ik heb verstuurd, en soms word ik daar gek van.

Welk advies zou je geven aan andere Amerikaanse staatsburgers die overwegen via het D8-visum naar Portugal te gaan?

Schakel zeker een bureau zoals Anchorless of een advocaat in om je te helpen met het proces en onduidelijkheden weg te nemen. Het kan een overweldigend proces zijn, en het is geruststellend om ondersteuning en professionele begeleiding te krijgen.

Begin ook zo vroeg mogelijk met het proces, zodat je rekening kunt houden met tegenslagen of de gebruikelijke bureaucratie. Ik denk dat Amerikanen vaak het gevoel hebben dat ze bijna alles zelf kunnen, en dat klopt zeker. Toch is het fijn om te weten dat je hulp en duidelijkheid kunt krijgen, zodat je je kunt richten op de andere, leukere onderdelen van een internationale verhuizing.

Welke invloed heeft deze verhuizing gehad op je loopbaanontwikkeling en professionele kansen?

De grootste invloed die deze verhuizing op mijn loopbaanontwikkeling heeft gehad, is dat ik mentale ruimte heb gekregen om mijn bedrijf echt te laten groeien.

Thuis, in NYC, waar ik vandaan kom, was ik altijd druk bezig, onderweg naar ergens en bezig met verschillende dingen tegelijk. Dit hoge tempo was nodig om een bepaalde levensstandaard te behouden.

In Lissabon kan ik echter meer bereiken met minder, waardoor ik vanuit een positie van groei in plaats van overleven kan werken. Hierdoor heb ik meer cursussen kunnen volgen en meer tijd kunnen investeren in het ontwikkelen van vaardigheden waar mijn bedrijf baat bij heeft.